نسل اول شبکه موبایل (1G)

آغاز معماری سلولی آنالوگ در مخابرات سیار

مقدمه

نسل اول شبکه‌های موبایل که با عنوان 1G (First Generation) شناخته می‌شود، نخستین پیاده‌سازی تجاری سیستم‌های سلولی بی‌سیم بود که در اواخر دهه 1970 و اوایل دهه 1980 میلادی راه‌اندازی شد. این نسل به‌طور کامل مبتنی بر انتقال آنالوگ سیگنال صوتی بود و هیچ‌گونه پشتیبانی از داده دیجیتال، پیامک یا سرویس‌های مبتنی بر بسته (Packet-Based Services) نداشت.

1G پایه‌گذار مفهومی بود که امروز آن را به‌عنوان «شبکه سلولی» می‌شناسیم؛ مفهومی که بر مبنای تقسیم جغرافیایی به سلول‌های فرکانسی با استفاده مجدد از طیف (Frequency Reuse) شکل گرفت.

معماری رادیویی در 1G

1️⃣ ساختار دسترسی چندگانه (Multiple Access)

در شبکه‌های 1G از تکنیک FDMA (Frequency Division Multiple Access) استفاده می‌شد.

در این روش:

• هر کاربر یک کانال فرکانسی مجزا دریافت می‌کرد.

• کل پهنای باند طیف به کانال‌های باریک تقسیم می‌شد.

• تا پایان مکالمه، آن کانال کاملاً در اختیار همان کاربر باقی می‌ماند.

این معماری باعث:

• مصرف بالای طیف

• ظرفیت پایین سلولی

• بهره‌وری طیفی بسیار محدود

می‌شد.

2️⃣ مدولاسیون و انتقال سیگنال

سیستم‌های 1G از مدولاسیون FM آنالوگ (Frequency Modulation) استفاده می‌کردند.

ویژگی‌های این ساختار:

• حساسیت بالا به نویز

• کاهش کیفیت صوت با افزایش فاصله از BTS

• نبود مکانیزم تصحیح خطا (Error Correction)

در این نسل هیچ‌گونه پردازش سیگنال دیجیتال (DSP) در لایه رادیویی وجود نداشت.